Blog 3 Eigen pad

Gepubliceerd op 30 mei 2015 om 20:47

Wat te doen? Hoe uit de vaart der volkeren los te breken en aandacht te vestigen op het pad dat wij zelf willen lopen? Ons uitgangspunt (zie blog 1)  leidend laten zijn, in plaats van proberen alles zo geruisloos en makkelijk mogelijk te laten verlopen, zonder dat het schuurt. Wat wilden we ook al weer echt?

Dat onze kinderen succesvol worden? Dat wij en zij een top carrière hebben/krijgen? Rijk worden? Het geluk najagen? Nee. Dat was het niet. We wilden onze kinderen leren een eigen keus te maken. Hun eigen leven leren leiden. Niet gedwongen voldoen aan een keurslijf dat door de maatschappij of de school wordt opgelegd.

 
Want zoveel was ons wel duidelijk geworden: aan de eisen van het klassikale systeem kon onze oudste zoon niet voldoen. Zijn hoofd vol dromen en ideeën paste niet in het plaatje van systemen en regels die gevolgd moesten worden. Bijvoorbeeld bij de behandeling van het nieuwe methodeboek van geschiedenis. Tegen de tijd dat alle stappen van hoofdstuk 1 waren doorlopen, had hij stiekem alle hoofdstukken al uitgelezen en verwerkt. En moest hij al die lesjes alsnog nog meedoen met de klas in de daarop volgende maand. En hetzelfde gold voor biologie, en voor aardrijkskunde. En voor lezen, en voor rekenen. Dromen en andere dingen doen tijdens de les (friemelen, stiekem lezen) werden een gewoonte.
Hij schakelde zo vaak om naar een veilige vrije fantasieplek in zijn hoofd, dat ADD de diagnose werd van de deskundigen. En hoogsensitiviteit. En hoogbegaafdheid.
 
En misschien is het dat ook allemaal wel. Maar misschien is het ook gewoonweg het hier en nu niet interessant vinden en een andere veel boeiender wereld in je hoofd hebben en daar lekker je eigen ding kunnen doen. En daarmee de verbinding met de juf, de klasgenootjes en de omgeving verliezen.
 
Hoe het ook zij, we wilden een andere plek voor onze jongen vinden, waar hij wel zichzelf kon zijn, waar hij zijn eigen tempo mocht bepalen. Waar hij niet opgejaagd zou worden door prestatienormen en tempotoetsen. En het belangrijkst: een plek die hij zelf zou uitkiezen, waar hij dagelijks zou willen zijn. Maar verder dan homeschooling en de Vrije School kwamen we niet. Ja, een school die opleidde tot wereldburgerschap, die de nadruk legde op creativiteit, die sprak ons aan. Maar evenzogoed bleek deze school te sturen op prestaties en methodes en niet op de individuele behoeften van onze zoon.
 
In deze periode van zoektochten, gesprekken, proefdraaidagen, hoop en teleurstelling, kwamen we in gesprek met een vriendin wiens zoontje naar een nieuwe school ging. Een democratische school. Waar hij zelf mocht kiezen wat hij wilde leren en op welke manier. Een aantal facebook-posts later over het blije kind dat ze nu weer in huis had, gingen we samen een avondje theedrinken. Ze nam het boek van Maaike van Mourik mee, over natuurlijk leren (druk op de knop over Natuurlijk Leren naast de blogs als je het ook wilt lezen). 
 
Ik had een heleboel vragen. Hoe zit dat dan met dat ze zelf mogen kiezen? Hoe werkt dat? Kiezen ze dan wel het goede? Dat wat ze nodig hebben om te kunnen slagen in het leven? Of tenminste om later een baan te vinden waarmee ze zich van een fatsoenlijk levensonderhoud kunnen voorzien?
 
En toen leerde ik dat het vooral de ouders zijn die iets heel belangrijks leren op deze school. Loslaten. Vertrouwen. Weten dat je kind van nature leergierig is en niet niet kan leren. Dat alles om je heen een leerschool is. Dat iedere keus die je maakt goed is. Dat niet iedere keus je brengt bij het doel dat je in je hoofd had, maar dat je er altijd iets van leert. Dat fouten maken goed is. Dat loslaten goed is.
 
En zo zijn we langzaam uit de maalstroom van de grote vaart geraakt. En zijn we ons eigen kabbelende beekje binnen gevaren. Want waar we met het hele gezin voor hebben gekozen, zoon incluis, is voor een pad dat ons De Vallei binnen heeft geleid. Waar we onszelf mogen zijn en we zelf kunnen kiezen wat we willen.

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.