Blog 1 Uitgangspunt

Gepubliceerd op 1 mei 2015 om 21:00

Lang geleden keken mijn lief en ik elkaar diep in de ogen. We spraken met elkaar: 'Als we ooit aan kinderen beginnen, dan is het belangrijkste dat we ze mee willen geven, de ruimte om hun eigen keuzes te maken. Leren om zelf bewust te kiezen wat ze in het leven willen.'

 

Dat wilden we toen, dat was ons belangrijkste uitgangspunt. We wilden geen kinderen die netjes in de pas zouden lopen, die doen omdat het zo hoort of omdat iets het meest voor de hand liggend is. Niet dat we rebellen wilden opvoeden (contradictio in terminis), maar we wilden vooral meegeven dat je goed bent zoals je bent. Dat je mag zijn wie je wil zijn en dat het helemaal oké is om een afwijkende creatieve geest te hebben, want dat is wat het leven interessant maakt, wat jou als mens een boeiend exemplaar maakt!

 
Ik weet nog goed dat toen ik op de basisschool verkeersexamen moest doen, we een vraag moesten beantwoorden over wat je moest doen als je fietslamp kapot was en je nog een stuk in het donker met je vriend(in) naar huis moest. Ik zag de situatie meteen voor me en dacht praktisch: het is donker, je wil zo snel mogelijk naar huis, dus je laat de vriend(in) met licht aan de buitenkant fietsen en rijdt zelf aan de binnenkant verder. Beschermd door de stralende lichtcirkel van de van licht voorziene fiets van je maatje. Goed plan, dacht ik.
 
Nadat ik dat zo had opgeschreven zag ik dat de rest nog aan het schrijven was en voorzichtig 'spiekte' ik bij mijn buurvrouw. 'Afstappen en met de fiets aan de hand verder lopen' had die opgeschreven. Oh ja, dat kan ook, dacht ik, maar dan duurt het zo lang voor je thuis bent. Daarna 'spiekte' ik bij mijn andere buur: 'Ik stap af en loop met de fiets aan de hand verder naar huis'. Ik begon onzeker te worden. Was dit de oplossing? Het enige juiste antwoord? Ik schreef een nieuwe zin op, 'Ik ga lopend met de fiets aan mijn hand verder naar huis.' Ik vergeleek mijn redenering en de laatst toegevoegde zin. En met een angst in het hart begon ik mijn eigen eerst bedachte zin door te strepen. Die was fout! Dat was tegen de regels, want je mag helemaal niet zonder licht doorfietsen! Ik had een redenering gebruikt die praktisch en logisch was, maar tegen de regels! En het deed een beetje pijn dat de andere kinderen uit mijn klas dat wel zagen en ik niet. Oei!
 
Ik streepte het zo hard door dat de tekst onmogelijk meer leesbaar was. Ik maakte er een zwart blokje van, en zelfs de boven en onder de lijn uitstekende letters werden van een zwart blokje voorzien. Op geen enkele wijze was het meer mogelijk mijn originele tekst te lezen. Daarna kwam de bespreking van de antwoorden. Alle kinderen hadden braaf volgens het boekje geantwoord dat ze als ze merkten dat het licht op hun fiets het niet meer deed, ze keurig af zouden stappen en lopend verder zouden gaan. Ook diegenen waarvan ik wist dat het onzin was, omdat ze al sinds ik ze kende met losse draadjes aan hun voorlamp rondfietsten. Maar ook zij kenden het sociaal wenselijke antwoord waarmee ze het examen zouden behalen. De examinator keek de klas nogmaals rond en vroeg of wij dachten dat dit het enige juiste antwoord was. Iedereen knikte ijverig van ja, ik incluis, ja, zo zijn de regels en zo moet het.
 
In plaats van ons te feliciteren met het goede antwoord keek hij enigszins teleurgesteld nogmaals de groep rond (verbeeldde ik het me en liet hij zijn ogen even extra lang op mij rusten?) en zei toen: 'Er zijn natuurlijk ook andere opties. Dit antwoord is natuurlijk goed, maar niet zo praktisch, zeker als je nog een eind naar huis moet. Dan kan je beter met je vriend(in) afspreken dat zij met haar verlichte fiets aan de buitenkant rijdt en jij aan de binnenkant, zodat automobilisten jullie toch kunnen zien. Dan ben je een stuk sneller thuis, bovendien alleen in het donker lopen is ook niet zo veilig!'
 
Ja! Dat had ik! Wilde ik uitroepen. Dat was mijn idee! Tot ik mijn keurig zwart uitgeblokte antwoord zag, waar geen herkenning meer mogelijk was van mijn eerste antwoord. En ik mijn vinger omlaag hield en mijn schouders een stukje verder omlaag zakten, samen met mijn hoofd. Verslagen, dat was hoe ik me voelde. En verward. Waarom had ik het niet aangedurfd om aan mijn 'afwijkende' idee vast te houden? Kennelijk was ik creatief genoeg om er op te komen, maar niet durfal genoeg om er voor uit te komen. Jammer. En in plaats dat dit voorval me een boost gaf om mijn eigen mening verder te ontwikkelen en keuzes te maken waar ik zelf door kon gaan stralen, liet ik me steeds meer mee stromen in veilige richtingen, met de groep mee, om niet teveel op te vallen.
 
Tja, en zo is veel van de dingen in mijn verdere leven me 'overkomen', het gebeurde omdat het voor de hand lag, het gebeurde omdat de dingen in elkaar overliepen en het wel zo makkelijk was. Het waren vaak geen bewuste keuzes, geen zaken waar ik volledig voor ging, of als ik er heel lang over na had gedacht (dat deed ik dan weer wel), koos ik voor de veiligste optie. Want dat was dan vast iets dat ik zou kunnen. Zo ben ik Nederlands gaan studeren in plaats van een jaar naar de Vrije Hogeschool te gaan, ben ik Algemene Letteren gaan studeren in plaats van Creatieve Therapie, ben ik afgestudeerd in Archeologie in plaats van een studie Theaterwetenschap in combinatie met rondreizend straattheater te gaan doen. En veel mensen zeggen me 'wat een gave dingen heb je gedaan' en 'dat is toch juist goed, meebewegen op datgene wat zich aandient in het leven?' en 'archeoloog, dat wilde ik vroeger altijd al worden!'. Tja, denk ik dan, het is toch ergens mis gegaan met ons. Waarom ben ik dan nu de archeoloog, die liever theatermaker was geworden? Ik heb nooit de droom gehad om archeoloog te worden. Ik wilde altijd iets doen met mensen en iets creatiefs. Iets waarmee je je hoofd uitdaagt om met bijzondere oplossingen te komen. Buiten de lijntjes kleuren en iets in beweging brengen.
 
En nu doe ik via een omweg toch precies dat wat ik leuk vind! Ik ben wandelcoach geworden en ik bouw mee aan een democratische school. Zo fijn, door het heft in eigen hand te nemen het gevoel van bestemming te krijgen.
 
En ik hoop dat we onze kinderen, die er in de loop van de jaren zijn gekomen, alle drie mee kunnen geven dat zij hun eigen keuzes mogen maken. Doe wat je wilt. Waar jij blij van wordt. Waar je echt achter staat. Maak die keuze. Ook als het niet loopt zoals je van te voren verwacht, doe het lekker toch. Raap eventuele scherven weer bijeen en ga door. Want het belangrijkst in je leven ben jij. En als jij doet waardoor je gaat stralen, heeft dat ook effect op jouw omgeving. Die straalt dan vanzelf een beetje mee.
 
 

 »

Reactie plaatsen

Reacties

Inès
3 jaar geleden

Heel herkenbaar! Het in patronen denken is iets wat ik in Nederland geleerd heb vanaf de eerste dag dat ik in Havo3 de school binnen stapte. Het werd heel snel duidelijk dat je in een bepaald groep hoorden. Fijn om te lezen dat het ook veranderd :)

Hilde
3 jaar geleden

Wat een mooi blog! Helder verwoord hoe gemakkelijk het is om onze wensen en verlangens te negeren ten behoeve van 'erbij willen horen'. Beide waardevolle verlangens. Het vraagt dus wat meer stevigheid en onafhankelijkheid om te doen wat we echt willen. Tof dat je wandelcoach wordt en een democratische school bouwt!

Rembert van Noort
3 jaar geleden

Wat een mooi en ook herkenbaar verhaal Petra. Succes met de ingezette koers!