Blog 4 Twijfels

Gepubliceerd op 27 juni 2015 21:12

Zekerheden zijn zo fijn! Iets zeker weten, duidelijkheid, geen twijfel mogelijk! Heerlijk. Jammer genoeg zit ik niet zo in elkaar. Ik zou het soms heel graag willen, maar aan de andere kant ben ik ook wel blij met mijn afwegende en twijfelende kant.

Ik heb van kinds af aan al een zekere aversie gehad tegen mensen die met grote overtuiging hun gelijk verkondigen. Niet hun mening, maar hun gelijk! Met overtuiging een mening verkondigen vind ik super. Maar zonder nuance het eigen overtuigde gelijk, daar heb ik moeite mee.

 
Ik houd van mensen die luisteren naar elkaar, van mensen met aandacht voor elkaar. Die hun mening durven bijstellen als ze met andere inzichten geconfronteerd worden. Maar niet als ze overduidelijk alleen van hun eigen gelijk houden, doof zijn voor anderen, voor andere argumenten.
 
Toch was ik verrast door de vaste overtuigingen die ik zelf bleek te hebben toen we eenmaal het traject met De Vallei ingingen. Vaste overtuigingen, waar ik moeilijk los van durfde te komen, omdat die vervangen zouden worden door onzekerheden. Ik heb veel gesprekken gevoerd om mijn nieuwe mind-set uit te proberen, kijken of ik mezelf nog begreep, of ik uit kon leggen wat ik dacht zeker te weten en wat daar voor nieuwe ideeën in de plaats waren gekomen. Vermoeiend, confronterend, zenuwslopend, tranentrekkend. En steeds weer bij het uitgangspunt uitkomend: vrijheid om eigen keuzes te maken. De basis van wat we aan onze kinderen mee willen geven, wat we voor onszelf wensen.
 
Maar toch: is de verantwoordelijkheid niet te groot voor kinderen om hun eigen keus te maken? Is het niet beter om toch vaste leerlijnen aan te bieden? Zodat ze in ieder geval van alles wat meekrijgen. Straks redden ze het niet in de maatschappij, in het leven. Straks worden ze ongelukkig! En ook: wat zou onze omgeving er van vinden? Als wij deze keuze maken voor onze kinderen?
 
In het geval van onze oudste zoon hebben we met hem samen voor dit pad gekozen, maar voor de twee kleintjes maken wij de keus voor hen. Tegelijkertijd maken we ons niet druk om die twee. Zij zitten nog volledig in het natuurlijk en spelend leren. Ze doen niet anders. Ze kunnen naadloos overgaan in het aanbod van De Vallei. Het is juist de oudste waar we ons zorgen over maken. Hij is al vijf jaar 'verpest' op school. Is van zeer leergierig, sociaal vaardig peutertje naar een achteroverleunende, passieve, faalangstige en niet-meedoende pre-puber verworden. Komt dat ooit nog goed? Gaat hij die interesses weer oppakken? Of is het een gemiste afslag die niet meer terugkomt? Versteend in een keurslijf dat hem overduidelijk niet paste en waar hij zichzelf langzaam maar zeker steeds meer door verloor. Waardoor hij als ultieme redmiddel zijn eigen hoofd als uitweg gebruikte. Waardoor mensen dachten dat hij een beetje vreemd was, als hij weer eens een verhaal in zijn hoofd aan het 'spelen' was.
 
En nu de hoop dat hij zichzelf weer terug gaat vinden. Dat hij een periode lang gaat ontscholen. Weer gaat leren voelen wat hij zelf wil, wat hij interessant vindt. En dan de vrijheid ervaren om daadwerkelijk zelf de keus te maken om iets te gaan doen. Of niet. Het juist niet te doen. Want dat is ook een keus!
 
Dat zijn toch levenswijsheden die je iedereen gunt. Niet pas op je 40e met een burnout, maar als kind al, dat je zelf keuzes mag maken. En dat je zelf verantwoordelijk bent voor die keuzes en dus voor de richting die je je eigen leven geeft.
 
Maar tegelijkertijd is dit zo ontzettend moeilijk, kan je dat een kind wel aandoen om die verantwoordelijkheid te dragen? Moet je hem daar niet in helpen, begeleiden?
 
Ja, natuurlijk moet je dat. Je bent een ouder, en er zijn coaches op school juist om de kinderen te begeleiden. Je kind staat er niet alleen voor.
En het mooiste is: hij mag fouten (leren) maken! Dat is heel moeilijk, maar ook heel belangrijk! En hij mag ook leren dat een keuze maken consequenties heeft, en dat je die manmoedig moet dragen. Maar ook dat je altijd een nieuwe keus kan maken, waardoor je steeds dichter bij je eigen wens/doel/bedoeling komt. En dat twijfelen mag. Altijd.

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.