Blog 5 Moelijkst

Gepubliceerd op 30 juni 2015 om 22:09

Toen kwam het moment dat we de keuze definitief maakten: onze kinderen gaan naar een democratische basisschool. Vol overtuiging en vol enthousiasme.

Onze oudste zoon vol overtuiging, het liefst wilde hij diezelfde week nog overstappen. Wij hadden zelf in ons hoofd om hem per de 1e van de nieuwe maand te laten beginnen, maar na zijn zeer duidelijk geuite wens om diezelfde week te willen beginnen, dachten wij ook: natuurlijk! Hoe moet het zijn als je weet dat je naar deze nieuwe school vol vrijheid en zelfbeschikking mag, en dan toch nog de maand vol te moeten maken omdat dat wel zo netjes qua kalenderindeling is. Da's gek. Sterker nog, dat is ronduit vervelend! Dus ja, lieve zoon, je mag deze week nog naar je nieuwe school. Wel heel belangrijk om nog bewust afscheid te nemen van je oude school, je juf, je klasgenootjes, je vriendjes. Zoon blij. Wij ook blij.

Even een lastig momentje om het te melden bij de juf, maar die pakte het vol begrip op. Zij was namelijk een super-juf, die echt het beste voor onze zoon wilde. En dat dit 'beste' buiten de school zou zijn waar zij les op gaf, vond ze jammer, maar begreep ze vanuit ons perspectief heel goed. En eerlijk gezegd hoorden we dat van iedereen om ons heen. Dat het echt iets was dat bij ons en bij onze zoon paste. En dat ze zeker wisten dat dit een goede keus was voor onze bijzondere zoon.

En tja, toen sloegen de twijfels weer toe. Want vanuit het idee dat we een slimme zoon hebben die ongetwijfeld alles wat los en vast zat op school zou lezen en proefjes zou gaan doen en na even de kat uit de boom te kijken, druk in de weer zou gaan met geschiedenis en biologie en aardrijkskunde en hutten bouwen en vriendjes maken en, en, en... kregen we als antwoord terug op de vraag wat hij had gedaan op school: niks.

Met wat doorvragen bleek 'niks' te bestaan uit: Gelezen (donald duck), getrampo'd (trampoline springen), gezaagd (figuurzagen, maar alleen de eerste week, want toen was het nieuw en leuk), op de i-pad gespeeld. Een keer een opleving omdat er een veteraan langskwam, die over de oorlog vertelde. Dat was bere-interessant. Verder zijn alle superleuke uitstapjes (Rijksmuseum, Ixperium, Speelbos) aan hem voorbij gegaan.

Als een vage pre-puber geeft hij als reden, ach, ik wist niet waar ik me dan kon intekenen. En ik had toch geen zin. Ik wilde liever lezen. Heel even had hij een nieuw vriendje, waar hij leuk mee speelde, en toen nog een. Hoera! Kon ik nauwelijks bedwingen om te roepen. Het komt goed, want sociale contacten zorgen voor het in aanraking komen met nieuwe dingen, en dus nieuwe ervaringen en dus leren. En nieuwe interesses aanboren. Maar nu is de interesse alweer gedoofd. En de vriendjes al weer uit beeld. Zelfs voor het eerst gehoord dat hij geen zin had om naar school te gaan.

Ja, want saai is het natuurlijk als je iedere dag hetzelfde doet. Beetje boekje lezen. Beetje op de trampoline springen. Beetje op een karretje rond racen. Boterham eten. Nog wat lezen. Half uurtje op de i-pad. Is het al opruim-tijd? Nee, nog wat lezen dan maar. Appel eten. Dan toch opruimen. En dan naar huis. Zucht.

Het schijnt erbij te horen. Ontscholen, los komen van het systeem. Eerst de euforie van de vrijheid: ik mag de hele dag doen wat ik zelf wil! Dat riep mijn zoon tegen iedereen die het maar wilde horen. Geweldig! En iedereen keek vervolgens met een opgetrokken wenkbrauw onze kant op: wat doen jullie nu? Is dat echt wat je voor je zoon wilt? Ja. Echt.

Verantwoorden dat hij dan niet meer de reguliere onderwijslijnen volgde, liet ik altijd vergezeld gaan van de uitspraak dat ik dat zelf ook heel moeilijk vond om los te laten. Omdat ik echt niet weet of het 'in the long run' wel goed komt. Op school zeggen ze van wel. Ik moet daar maar op vertrouwen. Vooruit dan maar: Kinderen leren altijd, maakt niet uit wat ze doen, ze leren a l t i j d.

De eerste fase met euforie van de overstap naar de vrijheid van De Vallei was leuk, want een blije zoon! De vervelingsfase was helemaal niet leuk, want een zeurzoon. Vermoeiend, niks aan, stom, saai! Dit is de tweede fase waar ze doorheen moeten, om te leren dat er niemand is die ze gaat vertellen wat ze moeten doen. Dat ze dat zelf moeten gaan leren voelen in hun buik. Dat er meer is op deze wereld waar ze iets mee willen dan alleen maar Donald Duckjes lezen. Dat moeten ze zelf gaan voelen, en dan leren daarop te vertrouwen om een koers uit te zetten. En leren bijsturen, opnieuw kiezen tot ze het datgene vinden waar ze voor willen gaan. Dat niemand anders dat voor ze gaat doen, dat dit hun eigen verantwoordelijkheid is.

En dan ben je aangeland bij de derde fase, waar het democratisch onderwijs om draait: zelf weten wat je wilt, en dat doen terwijl je je verhoudt tot de ander, waarmee je deze aardbol deelt.

En dat maakt democratisch onderwijs van een makkelijke school waar je lekker zelf mag weten wat je doet, tot de moeilijkste school die er bestaat.


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Wilma
2 jaar geleden

Hoi Petra,

Wij hebben zojuist je blog gelezen! Wat een open en moedig verhaal. Mooi om te lezen dat jullie het beste willen voor Jaco ( dat wisten we natuurlijk al wel 😉), maar dat het ook een zoektocht is naar dat 'beste'. Super. Mooie site zo, we gaan nog even verder snuffelen!
Veel succes😘,
Joris en Wilma